صدا کن مرا ....
صدا كن مرا. صداي تو خوب است. صداي تو سبزينه ي ان گياه عجيبي است كه در انتهاي صميميت حزن مي رويد. در اينجا در اين عصر خاموش من از طعم تصنيف در متن ادراك يك كوچه تنها ترم . بيا تا برايت بگويم كه تنهايي من چه اندازه بزرگ است. و در اين تنهايي سايه ي ناروني تا ابديت جاريست.
|
+| نوشته شده توسط احسان . پارسـا در چهارشنبه بیست و دوم خرداد 1387 | موضوع: |
